" من ِ من مرا غروری تازه آموخت و من آن را به آدمیت می‌آموزانم:

دیگر سرخویش در ریگزار چیزهای آسمان فرونبردن، بل آن را آزادانه به دوش کشیدن، چون یک سر زمینی که برای زمین معنا می‌آفریند. "

  (نیچه، چنین گفت زرتشت، بخش یکم، فصل درباره‌ی اهل آخرت)